header

Het zomernummer van Soefigedachtes

 

Soefigedachtes juni 2021

Het zomernummer van Soefigedachtes is uit en als voorproefje volgt hier het ten geleide. Het hele nummer kan je hier downloaden.

 

Ploeteren

De ploeterende soefi worstelt met broederschap – zie pagina 29 – maar als je dit nummer doorbladert heeft het er alle schijn van dat we met z’n allen nogal aan het ploeteren zijn. In veel artikelen staat centraal hoe we staande kunnen blijven in deze tijd van crisis. In spirituele kringen is dat meestal niet de gewenste toon om aan te slaan. Zou het niet beter zijn om het wenkende verschiet van liefde en vrede in het licht te zetten? Maar het peinzende portret van Hazrat Inayat Khan waarmee dit nummer opent, spreekt boekdelen. Ik vermoed dat menig ouder zo wel eens heeft zitten prakkiseren over de kinderen – wat zal er van ze terecht komen?
Het ontbreekt in deze materialistische wereld aan idealen, zegt hij, zowel in opvoeding, kunst en wetenschap als in sociaal, politiek en commerciëel opzicht. Nou, ga daar maar eens aan staan – waar te beginnen met verbetering? Spirituele antwoorden neigen dan nog al eens naar wolligheid. Maar bij Inayat Khan is onderzoek van de eigen "persoonlijkheid" het beginpunt. Niet alleen het esoterische is van belang, ook het exoterische moet aan bod komen, de naar buiten gerichte toewijding.
Ook in andere artikelen in deze Soefigedachtes zijn de aanknopingspunten concreet, zoals de verantwoordelijkheid waarmaken die je in deze wereld hebt, omzien naar elkaar in nederigheid, voldoen aan alles wat van ons gevraagd wordt, het evenwicht bewaren tussen het hart en de wereld. Ons huiswerk begint nu en hier. Dat doet denken aan wat de eigentijdse katholieke mystica Bernadette Roberts ooit schreef, namelijk dat het pad naar eenwording met God parallel loopt met het psychologische proces van integratie. Pas als de persoonlijkheid geen grote haken en ogen meer kent kan het ego wegvallen. Dan kan het tweede deel van de spirituele reis beginnen; dat gaat voorbij het breken van het godsideaal, zoals Inayat Khan dat noemt, ter wille van een Waarheid die niet in woorden of beelden is uit te drukken. Of om met de Amerikaanse filosoof en spiritueel leraar Ken Wilber te spreken: “Clean up, wake up, grow up!” Wakker worden is één ding, maar als je niet je persoonlijke problemen opruimt, kom je niet ver; als je niet in de ware zin van het woord volwassen wordt, dan blijft de rommel in je gevoelsleven je verhinderen om voorbij de dualiteit van deze wereld te komen. Klinkt dat als onbegonnen werk? Troost is dat tijd voor een deel het werk doet. Ouder worden betekent vaak dat vanzelf duidelijker wordt wat triviaal is en weg kan vallen; mildheid tegenover jezelf en anderen neemt de plaats in van oordelen. Ook dat zal menig ouder die zich zorgen maakte over wat er van de kinderen terecht moet komen ervaren hebben: ze zijn toch op hun pootjes terecht gekomen. Nu wij nog.